6095496028 eab01b2ac8 b
W tym artykule dokonujemy przeglądu literatury na temat wpływu wodoru cząsteczkowego (H2) na pacjentów z różnymi schorzeniami, jak choroby metaboliczne, reumatyczne, sercowo-naczyniowe, neurodegeneracyjne i inne, infekcje oraz uszkodzenia fizyczne i popromienne, a także wpływ H2 na starzenie się i uprawiania sportu.

 

 

 

 

Wpływ H2 badano odnośnie do wielu chorób, które trapią zwierzęta i ludzi. Sprawdzano również jego zastosowanie w medycynie sportu. Wyniki okazały się obiecujące.

H2 można podawać w postaci gazu, naparu z solą fizjologiczną, jako roztwory miejscowe lub do kąpieli, a także przez picie wody wzbogaconej w H2. Ta ostatnia metoda jest najłatwiejsza i najtańsza. Nie ma zagrożenia związanego z wykorzystaniem wodoru. Jest używany od lat w mieszankach gazowych do głębokiego nurkowania oraz w wielu zastosowaniach klinicznych. Nigdy nie wystąpiły zdarzenia niepożądane, a w literaturze nie ma ostrzeżeń dotyczących toksyczności lub skutków długotrwałej ekspozycji. Wodór cząsteczkowy okazał się przydatny i wygodny jako nowy przeciwutleniacz i modyfikator ekspresji genów w wielu warunkach, w których występuje stres oksydacyjny i zmiany ekspresja genów powoduje uszkodzenie komórek. Sprawdźmy zatem, w jakich przypadkach można wykorzystać H2.

 

Wodór a leczenie niedokrwienia/reperfuzji

Niedokrwienie jest opisane jako brak dopływu tlenu do komórek i tkanek z powodu zmniejszonej perfuzji. Może wtedy dojść do miejscowego, a czasem odległego zapalenia spowodowanego ostrą reperfuzją niedokrwionych komórek i tkanek, które mogą pogorszyć pierwotne niedokrwienie. Zaproponowano kilka mechanizmów wyjaśniających niedokrwienie/reperfuzję, jak aktywacja szlaków sygnałowych redoks, zmiany w przepuszczalności mitochondriów, autofagia, wrodzona odporność. Wydaje się, że mitochondria odgrywają istotną rolę w procesie niedokrwienia/reperfuzji.

Wodór cząsteczkowy został zaproponowany jako możliwa cząsteczka ochronna w niedokrwieniu/reperfuzji. Ponadto ostatnie dowody sugerują, że wodór może wpływać na ekspresję genów prawdopodobnie jako cząsteczka, która może przeciwdziałać zmianom ekspresji genów występujących podczas przewlekłej odpowiedzi adaptacyjnej na tkankę uszkodzoną. Chociaż niedokrwienie/reperfuzja może wystąpić w kilku narządach, często obserwuje się je w sercu, mózgu, nerkach, wątrobie, płucach i przewodzie pokarmowym. Wodór molekularny jest stosowany profilaktycznie i jako środek leczniczy w ostrym lub przewlekłym niedokrwieniu/reperfuzji tych narządów.

Kilka możliwych zastosowań H2 u ludzi zostało w większości ekstrapolowanych na podstawie odpowiedniej serii eksperymentów przeprowadzonych na zwierzętach. Wykazano na przykład, że wodór cząsteczkowy podawany gryzoniom w postaci gazu może poprawić sprawność serca po zatrzymaniu krążenia. Jego skuteczność jest porównywalna z hipotermią. Udowodniono, że wodór miał lepsze działanie, gdy był wdychany jako gaz H2 w stężeniu 2%, był zsynchronizowany z początkiem resuscytacji krążeniowo-oddechowej i kontynuowany przez minimum dwie godziny. Wykazano, że leczenie molekularnym wodorem radykalnie zmniejsza rozmiary zawałów serca w modelach szczurów niedokrwienia mięśnia sercowego.

Podobny efekt odnotowano przy użyciu wodoru w roztworze soli. Solanka wodorowa chroniła przed uszkodzeniami spowodowanymi przez wolne rodniki uwalniane podczas urazu niedokrwienno-reperfuzyjnego. Roztwór wodoru poprawiał również niewydolność serca spowodowaną leczeniem doksorubicyną u szczurów.

Połączenie H2 z tlenkiem azotu w mieszaninie gazów również redukuje wolne rodniki, a także chroni przed uszkodzeniem serca i zmniejsza zawał. Wodór molekularny sprawdził się również w leczeniu niedokrwienia mózgu oraz w przypadku niedokrwienia innych narządów.

 

Wodór i choroby metaboliczne

Najczęstszą chorobą metaboliczną jest zespół metaboliczny (MetSyn), który jest charakteryzowany jako duży przyrost grupy czynników ryzyka występujących razem (otyłość, insulinooporność, dyslipidemia i nadciśnienie). Te czynniki łącznie zwiększają ryzyko choroby wieńcowej, udaru i cukrzycy typu 2. W latach 80. XX wieku stwierdzono istotną rolę insulinooporności w wielu chorobach. Ten stan wraz z grupą czynników ryzyka został po raz pierwszy nazwany zespołem X, a obecnie jest określany jako MetSyn.

Jego głównymi klinicznymi objawami są otyłość brzuszna, dyslipidemia z nadmiernym nasileniem przepływu kwasów tłuszczowych, podwyższone ciśnienie krwi i insulinooporność bez nietolerancji glukozy. W przypadku stwierdzenia ich razem u tego samego pacjenta odległe wyniki są potencjalnie zagrażające życiu, a w szczególności występuje znaczny wzrost ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Ponadto T2DM sprzężona z MetSyn i chorobą Alzheimera są połączone z nakładającymi się ścieżkami stresu oksydacyjnego.

Występowanie MetSyn silnie wzrasta z wiekiem i często występuje w starszych populacjach, zwłaszcza u mężczyzn, w związku ze zmianami hormonów płciowych podczas starzenia. Stres oksydacyjny jest głównym składnikiem patogenezy MetSyn.

Do leczenia szczurzych modeli MetSyn stosowano wodę wzbogaconą wodorem. Na przykład szczury SHR-ND były genetycznie zmodyfikowane. Rozwijało się u nich MetSyn i miały hiperinsulinemię, hiperglikemię, hiperlipidemię ze zwiększonym stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym. Leczenie szczurów SHR-ND przez szesnaście tygodni wodą bogatą w wodór poprawiało czynność nerek (wzrost klirensu kreatyniny o 22%, p <0,05). Poprawiono również stan nerek uszkodzonych w wyniku stwardnienia kłębuszkowego (zmniejszenie o 17%, p <0,05).

Otyłość jest ważnym elementem i głównym czynnikiem ryzyka MetSyn. W trakcie rozwoju otyłości stwierdzono stres oksydacyjny. Zostało jednak wykazane, że picie wody wzbogaconej wodorem zmniejsza stres oksydacyjny w wątrobie i zwiększa ekspresję hormonu czynnika wzrostu fibroblastów. Kolejne badanie przeprowadzone na osobach z potencjalnym MetSyn stwierdziło, że picie wody wzbogaconej wodorem (1 l/dzień) przez okres ok. 10 tygodni sprzyja obniżeniu całkowitego cholesterolu i poziomu cholesterolu LDL w surowicy.

Kolejnym elementem MetSyn jest insulinooporność. To stan fizjologiczny, w którym komórki nie reagują normalne na działanie hormonu insuliny. To prowadzi do przejściowego lub trwałego wzrostu poziomu glukozy we krwi. Insulinooporność jest główną cechą charakterystyczną w rozwoju T2DM, którą charakteryzuje podwyższone stężenia glukozy na czczo i dyslipidemia. Woda wodorowa okazała się korzystna w leczeniu objawów cukrzycy u zwierząt karmionych dietą wysokotłuszczową. Ponadto u osób z insulinoopornością dodanie wodoru do wody pitnej okazał się korzystny w normalizacji lipidów.

 

Wodór i choroby układu krążenia

Układ naczyniowy, w tym komórki śródbłonka otaczająca macierz i mięśnie gładkie oraz inne komórki, tworzą układ sercowo-naczyniowy. Może on być zaangażowany w zmiany patogenne. Większość chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym m.in. udar, zawał mięśnia sercowego, choroba tętnic obwodowych, obejmuje tworzenie się płytek krwi lub miażdżycę tętnic, które mogą być spowodowane przez nadciśnienie, otyłość, dietę, dyslipidemię, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu, zespół metaboliczny, cukrzycę i inne czynniki.

W leczeniu chorób układu krążenia sprawdzono skuteczność gazu H2. Odkryto, że gaz ten wzmocnił przywracanie funkcji lewej komory w następstwie niedotlenienia-reoksygenacji i zmniejszył rozmiar zawału bez zmiany parametrów hemodynamicznych. Wodór również zapobiegał przebudowie lewej komory. Wdychanie gazu H2 poprawia funkcjonowanie mózgu i wyniki neurologiczne. Sprawdzono, że podawanie H2 doustnie lub w zastrzyku zapobiega rozwojowi nadciśnienia i przerostu. Leczenie wodorem zmniejszyło przewlekłe zapalenie u zwierząt leczonych monokrotaliną. W badaniach klinicznych sugerowano, że woda wzbogacona w H2 poprawia zdrowie naczyń.

 

kropla wody

Wodór i choroby neurodegeneracyjne

Choroby neurodegeneracyjne są spowodowane postępującą utratą nerwów lub ich funkcją w wyniku śmierci lub dysfunkcji komórek. Choroby neurodegeneracyjne obejmują: stwardnienie zanikowe boczne lub ALS, chorobę Parkinsona,

Choroba Alzheimera, choroba Huntingtona itp. Leczenie chorób neurodegeneracyjnych generalnie nie jest skuteczne, ale badania dają pewne nadzieje.

Załącznik:
kropla-wody.jpg

Uważa się, że przewlekły stres oksydacyjny jest ważny w chorobie Parkinsona (PD). Nagata i in. użył myszy karmionych wodą wodorową, aby stłumić stres oksydacyjny związany z przewlekłym fizycznym stresem. Badania wykazały, że wodór zapobiega zaburzeniom poznawczym. Leczeniem przywrócono również proliferację nerwów w zakręcie zębatym. Przy użyciu szczurzego modelu PD opartego na zwyrodnieniu nigrostriatalnym wywołanym przez 6-hydroksydopaminę Fu et al. badacze umieścili H2 w wodzie pitnej szczurów przed i po operacji stereotaktycznej. Stwierdzili, że wodór zapobiega rozwojowi i dalszej degeneracji istoty czarnej w ośrodkowym układzie nerwowym.

Niedawno rozpoczęto pilotażowe badanie kliniczne mające na celu zbadanie wpływu wody wodorowej na postęp choroby Parkinsona. Uczestnicy pili dziennie jeden litr wody wodorowej lub placebo przez 48 tygodni. Badanie wyników w grupie placebo wykazało, że PD pogorszyło się, natomiast w grupie pijącej wodę H2 - poprawiło się. Pomimo niewielkiej liczby pacjentów i krótkiego czasu trwania badania różnica między grupą wody H2 i placebo była istotna (p <0,05). Wyniki wskazały, że woda wodorowa jest bezpieczna i dobrze tolerowana. Leczenie taką wodą przyniosło znaczące wyniki.

 

Wodór i choroby nerwowo-mięśniowe

Choroby nerwowo-mięśniowe są reprezentowane przez niejednorodną grupę zaburzeń połączenia mięśniowego, nerwowego lub nerwowo-mięśniowego. Powszechnie prowadzą do postępującego zaniku mięśni i ostatecznie do przedwczesnej śmierci. Najczęstsze choroby nerwowo-mięśniowe to dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD), rdzeniowy zanik mięśni i wrodzone zaburzenia mięśniowe obejmujące dużą grupę wrodzonych dystrofii mięśniowych lub miopatii.

Przeprowadzano pilotażowe badania kliniczne dotyczące stosowania wody wzbogaconej w H2 w chorobach nerwowo-mięśniowych. Chociaż obiektywne kliniczne objawy przedmiotowe i podmiotowe pozostały takie same i nie uległy poprawie (większość objawów) lub nieznacznej poprawie (zmęczenie i bóle mięśni), inne objawy pogorszyły się (uczucie unoszenia się, biegunka) u niektórych pacjentów, nastąpiły również istotne zmiany parametrów laboratoryjnych. Na przykład zaobserwowano znaczące zmniejszenie stosunku mleczanów do pirogronianów u pacjentów z MM i DMD (p <0,05), zmniejszenie stężenia glukozy na czczo w DMD (p <0,01) i nieistotne zmniejszenie stężenia triglicerydów w surowicy u pacjentów z PM/DM.

 

Wpływ wodoru na leczenie raka

Wodór wykazuje korzystne działanie na tkanki przy przeszczepach narządów oraz w leczeniu nowotworów i chorób skóry. Na przykład podczas radioterapii raka promieniowanie jonizujące uszkadza także zdrowe tkanki, zwłaszcza płuc, serca i innych narządów. W eksperymentach wodór był używany do ochrony przed różnymi typami uszkodzeń spowodowanych promieniowaniem. Na przykład leczenie ludzkich komórek krypt jelitowych z dodatkiem lub bez roztworu soli fizjologicznej buforowanej fosforanem bogatym w wodór przed ekspozycją na promieniowanie gamma (do 8 Gy) spowodowało znaczne zmniejszenie apoptozy indukowanej promieniowaniem i wzrost żywotności komórek wzbogaconych H2.

Wodór był również stosowany w leczeniu raka. Bezpośrednie leczenie raka skóry wodorem zostało po raz pierwszy zaproponowane przez Dole i wsp. Użyli hiperbarycznego wodoru do leczenia bezwłosych myszy albinosów z rakiem płaskonabłonkowym skóry. Myszy wystawiono na działanie mieszaniny 97,5% wodoru i 2,5% tlenu przy ciśnieniu 8 atmosferach przez okres do dwóch tygodni, aby sprawdzić, czy mieszanina gazów może spowodować regresję guzów skóry.

Odkryli, że guzy skóry ustąpiły i zasugerowali, że wodór może być przydatny w leczeniu innych typy nowotworów poprzez hamowanie produkcji wolnych rodników. Później Roberts i wsp. stwierdzili, że gaz H2 może hamować wzrost komórek nowotworowych. Działanie wodoru cząsteczkowego zostało ustalone jako przeciwutleniacz. Wodór ma działanie przeciwzapalne i przeciwapoptotyczne w układach zwierzęcych.

 

Działanie wodoru na skórę i proces starzenia

Jedną z najbardziej widocznych oznak starzenia jest zmiana wyglądu skóry. Niektóre z cech starzenia się skóry obejmują zwiększoną kruchość i zmniejszoną produkcję kolagenu, co prowadzi do utraty elastyczności i zmarszczek. Te negatywne cechy są spowodowane głównie ekspozycją na ROS/RNS, które uszkadzają białka komórkowe, błony i DNA. Stężenia RFT w skórze należą do najwyższych ze wszystkich innych narządów ze względu na ekspozycję na czynniki zewnętrzne, jak światło ultrafioletowe, promieniowanie jonizujące i zanieczyszczenia. Interwencje kosmetyczne mające na celu poprawę wyglądu skóry - w tym podejścia farmaceutyczne, chirurgiczne i miejscowe - są uważane za tymczasowe.

Wodór molekularny jest uważany za nowy przeciwutleniacz do zwalczania uszkodzeń oksydacyjnych skóry. Codzienne kąpiele przez 3 miesiące w wodzie H2 (0,2 - 0,4 ppm H2) spowodowały znaczną poprawę zmarszczek szyi pod koniec 90 dnia sesji kąpielowych. W tej samej publikacji zbadano zdolność wody wzbogaconej w H2 do stymulowania produkcji kolagenu typu 1 w fibroblastach skóry i keratynocytach po ekspozycji na promieniowanie UVA. Badacze znaleźli kolagen typu 1, synteza wzrosła ponad 2-krotnie po 3-5 dniach w próbkach wody wzbogaconej H2.

Innym podejściem było picie wody H2. Jej wpływ zbadano na starzejące się tkanki przyzębia. Zwierzęta karmiono wodą H2, a wodę kontrolną badano po 16 miesiącach. W tym czasie zwierzęta badano pod kątem ekspresji genów związanych ze stanem zapalnym. W grupie pojonej wodą H2 stwierdzono aktywację inflamasomów białka receptora Nod-like 3 w tkance przyzębia. Odległości między połączeniem szkliwno-cementowym a grzebieniem kości wyrostka zębodołowego były istotnie mniejsze w grupie przyjmującej wodę H2 niż w grupie kontrolnej (p <0,05). Chociaż picie wody H2 zmniejszyło uszkodzenia oksydacyjne DNA, nie hamowało reakcji zapalnych w starzejącej się tkance przyzębia.

 

Wodór w medycynie sportowej

Intensywny wysiłek fizyczny skutkuje zwiększeniem stężenia RFT / RNS w układzie kostnym. Taki stres oksydacyjny w mięśniach szkieletowych może prowadzić do osłabienia i zmęczenia mięśni, mikrourazów i zapalenia. Zmiany chorobowe w mięśniach szkieletowych wywołane stresem oksydacyjnym mogą obejmować mutacje DNA, lipidy, peroksydację, dysfunkcję mitochondriów i apoptozę / martwicę.

Większość badań nad wpływem wodoru na wysiłek fizyczny obejmuje stosowanie wodoru wzbogaconego w sól fizjologiczną lub wodę. Korzyści z soli bogatej w wodór w niedokrwieniu-reperfuzji mięśni szkieletowych został przebadany na modelu szczurzym. U szczurów indukowano niedokrwienie przez założenie opaski uciskowej na kończynie tylnej przez 3 godziny, a następnie 4 godziny reperfuzji. Sól fizjologiczną lub sól fizjologiczną wzbogaconą w H2 (1,0 ml / 100 g) podano dootrzewnowo 10 minut przed reperfuzją, a próbki mięśni i surowicy analizowano pod kątem poziomów mieloperoksydazy (MPO), ponadtlenku dysmutazy (SOD), dialdehydu malonowego (MDA) i rodników hydroksylowych (• OH) w różnych momentach w modelu.

W modelu niedokrwienia / reperfuzji mięśnia szczura stosunek mokro / suchość wzrósł istotnie w grupie I / R w porównaniu z grupą pozorowaną (p <0,01) i zmniejszył się istotnie w grupie soli bogatej w wodór (p <0,01). Tkanki mięśniowe i surowica z grupy I / R wykazywały znacząco podwyższone poziomy MPO, MDA i • OH i zmniejszoną aktywność SOD w porównaniu z pozorowaną grupą kontrolną.

Autorzy badania doszli do wniosku, że sól fizjologiczna wzbogacona w H2 jest skutecznym środkiem do łagodzenia urazów I / R w mięśniu szkieletowym szczura „poprzez działanie przeciwutleniające, przeciwapoptozowe i anty-autofagiczne”.

Inne badanie na zwierzętach miało na celu zidentyfikowanie zmian w stresie oksydacyjnym i poziomach przeciwutleniaczy u pięciu konie pełnej krwi angielskiej, które ćwiczyły na bieżni (w wieku od 3 do 7 lat). Istniały znaczące różnice między próbami zwykłą wodą (placebo) a wodą wzbogaconą H2. Wyniki ujawniły, że nastąpił znaczny wzrost zarówno stresu oksydacyjnego, jak i funkcji antyoksydacyjnych

jednocześnie u wszystkich intensywnie trenowanych koni, ale wzrost był mniejszy u koni, którym podawano H2. To sugeruje, że woda H2 ma przydatne działanie za pośrednictwem przeciwutleniaczy podczas ćwiczeń.

U kontuzjowanych sportowców, którym podano wodór, zwiększa się jego skuteczność. Zbadano regenerację po urazie mięśni szkieletowych. Pierwsze badanie obejmowało dwutygodniowe pilotażowe badanie wpływu wodoru na stan zapalny i regenerację po ostrym urazie tkanki miękkiej u zawodowych sportowców płci męskiej. Grupa leczona miejscowo doustnie wodorem wykazała spadek lepkości osocza w porównaniu z grupą kontrolną. Do tego grupa wspomagana wodorem wykazała szybszy powrót do normalnego zakresu ruchu w stawie zarówno dla zgięcia, jak i wyprostowania kontuzjowanej kończyny w porównaniu z grupą kontrolną.

Już ten krótki przegląd pokazał, że kliniczne zastosowanie wodoru jest dość obiecujące w leczeniu wielu ostrych i przewlekłych choroby oraz dolegliwości. Wodór jest bardzo pomocny w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia. To, co zaczęło się w Japonii i na Dalekim Wschodzie jako wstępne badania klinicznego zastosowania wodoru, jest obecnie kontynuowane w laboratoriach na całym świecie. Liczba badań naukowych i klinicznych, które potwierdzają stosowanie wodoru jako podstawowego lub wspomagającego składnika opieki klinicznej rośnie. Wodór jest coraz bardziej ceniony w zastosowaniu w medycynie i zdrowiu. Jego właściwości ogólnoustrojowe i doskonałe zdolności penetracyjne pozwalają działać w warunkach słabego przepływu krwi i dobrze sprawdzają się w leczeniu ogólnoustrojowym.

Tłumaczenie własne Symec Consulting jonizatory.eu na podstawie Clinical Effects of Hydrogen Administration: From Animal and Human Diseases to Exercise Medicine http://www.scirp.org/journal/ijcm, http://dx.doi.org/10.4236/ijcm.2016.71005

Symec Consulting
Oferujemy jonizatory wody oraz oczyszczacze powietrza. Akredytowany dystrybutor w Polsce.

 

6095496028 eab01b2ac8 b
W tym artykule dokonujemy przeglądu literatury na temat wpływu wodoru cząsteczkowego (H2) na pacjentów z różnymi schorzeniami, jak choroby metaboliczne, reumatyczne, sercowo-naczyniowe, neurodegeneracyjne i inne, infekcje oraz uszkodzenia fizyczne i popromienne, a także wpływ H2 na starzenie się i uprawiania sportu.

 

 

 

 

Wpływ H2 badano odnośnie do wielu chorób, które trapią zwierzęta i ludzi. Sprawdzano również jego zastosowanie w medycynie sportu. Wyniki okazały się obiecujące.

H2 można podawać w postaci gazu, naparu z solą fizjologiczną, jako roztwory miejscowe lub do kąpieli, a także przez picie wody wzbogaconej w H2. Ta ostatnia metoda jest najłatwiejsza i najtańsza. Nie ma zagrożenia związanego z wykorzystaniem wodoru. Jest używany od lat w mieszankach gazowych do głębokiego nurkowania oraz w wielu zastosowaniach klinicznych. Nigdy nie wystąpiły zdarzenia niepożądane, a w literaturze nie ma ostrzeżeń dotyczących toksyczności lub skutków długotrwałej ekspozycji. Wodór cząsteczkowy okazał się przydatny i wygodny jako nowy przeciwutleniacz i modyfikator ekspresji genów w wielu warunkach, w których występuje stres oksydacyjny i zmiany ekspresja genów powoduje uszkodzenie komórek. Sprawdźmy zatem, w jakich przypadkach można wykorzystać H2.

 

Wodór a leczenie niedokrwienia/reperfuzji

Niedokrwienie jest opisane jako brak dopływu tlenu do komórek i tkanek z powodu zmniejszonej perfuzji. Może wtedy dojść do miejscowego, a czasem odległego zapalenia spowodowanego ostrą reperfuzją niedokrwionych komórek i tkanek, które mogą pogorszyć pierwotne niedokrwienie. Zaproponowano kilka mechanizmów wyjaśniających niedokrwienie/reperfuzję, jak aktywacja szlaków sygnałowych redoks, zmiany w przepuszczalności mitochondriów, autofagia, wrodzona odporność. Wydaje się, że mitochondria odgrywają istotną rolę w procesie niedokrwienia/reperfuzji.

Wodór cząsteczkowy został zaproponowany jako możliwa cząsteczka ochronna w niedokrwieniu/reperfuzji. Ponadto ostatnie dowody sugerują, że wodór może wpływać na ekspresję genów prawdopodobnie jako cząsteczka, która może przeciwdziałać zmianom ekspresji genów występujących podczas przewlekłej odpowiedzi adaptacyjnej na tkankę uszkodzoną. Chociaż niedokrwienie/reperfuzja może wystąpić w kilku narządach, często obserwuje się je w sercu, mózgu, nerkach, wątrobie, płucach i przewodzie pokarmowym. Wodór molekularny jest stosowany profilaktycznie i jako środek leczniczy w ostrym lub przewlekłym niedokrwieniu/reperfuzji tych narządów.

Kilka możliwych zastosowań H2 u ludzi zostało w większości ekstrapolowanych na podstawie odpowiedniej serii eksperymentów przeprowadzonych na zwierzętach. Wykazano na przykład, że wodór cząsteczkowy podawany gryzoniom w postaci gazu może poprawić sprawność serca po zatrzymaniu krążenia. Jego skuteczność jest porównywalna z hipotermią. Udowodniono, że wodór miał lepsze działanie, gdy był wdychany jako gaz H2 w stężeniu 2%, był zsynchronizowany z początkiem resuscytacji krążeniowo-oddechowej i kontynuowany przez minimum dwie godziny. Wykazano, że leczenie molekularnym wodorem radykalnie zmniejsza rozmiary zawałów serca w modelach szczurów niedokrwienia mięśnia sercowego.

Podobny efekt odnotowano przy użyciu wodoru w roztworze soli. Solanka wodorowa chroniła przed uszkodzeniami spowodowanymi przez wolne rodniki uwalniane podczas urazu niedokrwienno-reperfuzyjnego. Roztwór wodoru poprawiał również niewydolność serca spowodowaną leczeniem doksorubicyną u szczurów.

Połączenie H2 z tlenkiem azotu w mieszaninie gazów również redukuje wolne rodniki, a także chroni przed uszkodzeniem serca i zmniejsza zawał. Wodór molekularny sprawdził się również w leczeniu niedokrwienia mózgu oraz w przypadku niedokrwienia innych narządów.

 

Wodór i choroby metaboliczne

Najczęstszą chorobą metaboliczną jest zespół metaboliczny (MetSyn), który jest charakteryzowany jako duży przyrost grupy czynników ryzyka występujących razem (otyłość, insulinooporność, dyslipidemia i nadciśnienie). Te czynniki łącznie zwiększają ryzyko choroby wieńcowej, udaru i cukrzycy typu 2. W latach 80. XX wieku stwierdzono istotną rolę insulinooporności w wielu chorobach. Ten stan wraz z grupą czynników ryzyka został po raz pierwszy nazwany zespołem X, a obecnie jest określany jako MetSyn.

Jego głównymi klinicznymi objawami są otyłość brzuszna, dyslipidemia z nadmiernym nasileniem przepływu kwasów tłuszczowych, podwyższone ciśnienie krwi i insulinooporność bez nietolerancji glukozy. W przypadku stwierdzenia ich razem u tego samego pacjenta odległe wyniki są potencjalnie zagrażające życiu, a w szczególności występuje znaczny wzrost ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Ponadto T2DM sprzężona z MetSyn i chorobą Alzheimera są połączone z nakładającymi się ścieżkami stresu oksydacyjnego.

Występowanie MetSyn silnie wzrasta z wiekiem i często występuje w starszych populacjach, zwłaszcza u mężczyzn, w związku ze zmianami hormonów płciowych podczas starzenia. Stres oksydacyjny jest głównym składnikiem patogenezy MetSyn.

Do leczenia szczurzych modeli MetSyn stosowano wodę wzbogaconą wodorem. Na przykład szczury SHR-ND były genetycznie zmodyfikowane. Rozwijało się u nich MetSyn i miały hiperinsulinemię, hiperglikemię, hiperlipidemię ze zwiększonym stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym. Leczenie szczurów SHR-ND przez szesnaście tygodni wodą bogatą w wodór poprawiało czynność nerek (wzrost klirensu kreatyniny o 22%, p <0,05). Poprawiono również stan nerek uszkodzonych w wyniku stwardnienia kłębuszkowego (zmniejszenie o 17%, p <0,05).

Otyłość jest ważnym elementem i głównym czynnikiem ryzyka MetSyn. W trakcie rozwoju otyłości stwierdzono stres oksydacyjny. Zostało jednak wykazane, że picie wody wzbogaconej wodorem zmniejsza stres oksydacyjny w wątrobie i zwiększa ekspresję hormonu czynnika wzrostu fibroblastów. Kolejne badanie przeprowadzone na osobach z potencjalnym MetSyn stwierdziło, że picie wody wzbogaconej wodorem (1 l/dzień) przez okres ok. 10 tygodni sprzyja obniżeniu całkowitego cholesterolu i poziomu cholesterolu LDL w surowicy.

Kolejnym elementem MetSyn jest insulinooporność. To stan fizjologiczny, w którym komórki nie reagują normalne na działanie hormonu insuliny. To prowadzi do przejściowego lub trwałego wzrostu poziomu glukozy we krwi. Insulinooporność jest główną cechą charakterystyczną w rozwoju T2DM, którą charakteryzuje podwyższone stężenia glukozy na czczo i dyslipidemia. Woda wodorowa okazała się korzystna w leczeniu objawów cukrzycy u zwierząt karmionych dietą wysokotłuszczową. Ponadto u osób z insulinoopornością dodanie wodoru do wody pitnej okazał się korzystny w normalizacji lipidów.

 

Wodór i choroby układu krążenia

Układ naczyniowy, w tym komórki śródbłonka otaczająca macierz i mięśnie gładkie oraz inne komórki, tworzą układ sercowo-naczyniowy. Może on być zaangażowany w zmiany patogenne. Większość chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym m.in. udar, zawał mięśnia sercowego, choroba tętnic obwodowych, obejmuje tworzenie się płytek krwi lub miażdżycę tętnic, które mogą być spowodowane przez nadciśnienie, otyłość, dietę, dyslipidemię, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu, zespół metaboliczny, cukrzycę i inne czynniki.

W leczeniu chorób układu krążenia sprawdzono skuteczność gazu H2. Odkryto, że gaz ten wzmocnił przywracanie funkcji lewej komory w następstwie niedotlenienia-reoksygenacji i zmniejszył rozmiar zawału bez zmiany parametrów hemodynamicznych. Wodór również zapobiegał przebudowie lewej komory. Wdychanie gazu H2 poprawia funkcjonowanie mózgu i wyniki neurologiczne. Sprawdzono, że podawanie H2 doustnie lub w zastrzyku zapobiega rozwojowi nadciśnienia i przerostu. Leczenie wodorem zmniejszyło przewlekłe zapalenie u zwierząt leczonych monokrotaliną. W badaniach klinicznych sugerowano, że woda wzbogacona w H2 poprawia zdrowie naczyń.

 

kropla wody

Wodór i choroby neurodegeneracyjne

Choroby neurodegeneracyjne są spowodowane postępującą utratą nerwów lub ich funkcją w wyniku śmierci lub dysfunkcji komórek. Choroby neurodegeneracyjne obejmują: stwardnienie zanikowe boczne lub ALS, chorobę Parkinsona,

Choroba Alzheimera, choroba Huntingtona itp. Leczenie chorób neurodegeneracyjnych generalnie nie jest skuteczne, ale badania dają pewne nadzieje.

Załącznik:
kropla-wody.jpg

Uważa się, że przewlekły stres oksydacyjny jest ważny w chorobie Parkinsona (PD). Nagata i in. użył myszy karmionych wodą wodorową, aby stłumić stres oksydacyjny związany z przewlekłym fizycznym stresem. Badania wykazały, że wodór zapobiega zaburzeniom poznawczym. Leczeniem przywrócono również proliferację nerwów w zakręcie zębatym. Przy użyciu szczurzego modelu PD opartego na zwyrodnieniu nigrostriatalnym wywołanym przez 6-hydroksydopaminę Fu et al. badacze umieścili H2 w wodzie pitnej szczurów przed i po operacji stereotaktycznej. Stwierdzili, że wodór zapobiega rozwojowi i dalszej degeneracji istoty czarnej w ośrodkowym układzie nerwowym.

Niedawno rozpoczęto pilotażowe badanie kliniczne mające na celu zbadanie wpływu wody wodorowej na postęp choroby Parkinsona. Uczestnicy pili dziennie jeden litr wody wodorowej lub placebo przez 48 tygodni. Badanie wyników w grupie placebo wykazało, że PD pogorszyło się, natomiast w grupie pijącej wodę H2 - poprawiło się. Pomimo niewielkiej liczby pacjentów i krótkiego czasu trwania badania różnica między grupą wody H2 i placebo była istotna (p <0,05). Wyniki wskazały, że woda wodorowa jest bezpieczna i dobrze tolerowana. Leczenie taką wodą przyniosło znaczące wyniki.

 

Wodór i choroby nerwowo-mięśniowe

Choroby nerwowo-mięśniowe są reprezentowane przez niejednorodną grupę zaburzeń połączenia mięśniowego, nerwowego lub nerwowo-mięśniowego. Powszechnie prowadzą do postępującego zaniku mięśni i ostatecznie do przedwczesnej śmierci. Najczęstsze choroby nerwowo-mięśniowe to dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD), rdzeniowy zanik mięśni i wrodzone zaburzenia mięśniowe obejmujące dużą grupę wrodzonych dystrofii mięśniowych lub miopatii.

Przeprowadzano pilotażowe badania kliniczne dotyczące stosowania wody wzbogaconej w H2 w chorobach nerwowo-mięśniowych. Chociaż obiektywne kliniczne objawy przedmiotowe i podmiotowe pozostały takie same i nie uległy poprawie (większość objawów) lub nieznacznej poprawie (zmęczenie i bóle mięśni), inne objawy pogorszyły się (uczucie unoszenia się, biegunka) u niektórych pacjentów, nastąpiły również istotne zmiany parametrów laboratoryjnych. Na przykład zaobserwowano znaczące zmniejszenie stosunku mleczanów do pirogronianów u pacjentów z MM i DMD (p <0,05), zmniejszenie stężenia glukozy na czczo w DMD (p <0,01) i nieistotne zmniejszenie stężenia triglicerydów w surowicy u pacjentów z PM/DM.

 

Wpływ wodoru na leczenie raka

Wodór wykazuje korzystne działanie na tkanki przy przeszczepach narządów oraz w leczeniu nowotworów i chorób skóry. Na przykład podczas radioterapii raka promieniowanie jonizujące uszkadza także zdrowe tkanki, zwłaszcza płuc, serca i innych narządów. W eksperymentach wodór był używany do ochrony przed różnymi typami uszkodzeń spowodowanych promieniowaniem. Na przykład leczenie ludzkich komórek krypt jelitowych z dodatkiem lub bez roztworu soli fizjologicznej buforowanej fosforanem bogatym w wodór przed ekspozycją na promieniowanie gamma (do 8 Gy) spowodowało znaczne zmniejszenie apoptozy indukowanej promieniowaniem i wzrost żywotności komórek wzbogaconych H2.

Wodór był również stosowany w leczeniu raka. Bezpośrednie leczenie raka skóry wodorem zostało po raz pierwszy zaproponowane przez Dole i wsp. Użyli hiperbarycznego wodoru do leczenia bezwłosych myszy albinosów z rakiem płaskonabłonkowym skóry. Myszy wystawiono na działanie mieszaniny 97,5% wodoru i 2,5% tlenu przy ciśnieniu 8 atmosferach przez okres do dwóch tygodni, aby sprawdzić, czy mieszanina gazów może spowodować regresję guzów skóry.

Odkryli, że guzy skóry ustąpiły i zasugerowali, że wodór może być przydatny w leczeniu innych typy nowotworów poprzez hamowanie produkcji wolnych rodników. Później Roberts i wsp. stwierdzili, że gaz H2 może hamować wzrost komórek nowotworowych. Działanie wodoru cząsteczkowego zostało ustalone jako przeciwutleniacz. Wodór ma działanie przeciwzapalne i przeciwapoptotyczne w układach zwierzęcych.

 

Działanie wodoru na skórę i proces starzenia

Jedną z najbardziej widocznych oznak starzenia jest zmiana wyglądu skóry. Niektóre z cech starzenia się skóry obejmują zwiększoną kruchość i zmniejszoną produkcję kolagenu, co prowadzi do utraty elastyczności i zmarszczek. Te negatywne cechy są spowodowane głównie ekspozycją na ROS/RNS, które uszkadzają białka komórkowe, błony i DNA. Stężenia RFT w skórze należą do najwyższych ze wszystkich innych narządów ze względu na ekspozycję na czynniki zewnętrzne, jak światło ultrafioletowe, promieniowanie jonizujące i zanieczyszczenia. Interwencje kosmetyczne mające na celu poprawę wyglądu skóry - w tym podejścia farmaceutyczne, chirurgiczne i miejscowe - są uważane za tymczasowe.

Wodór molekularny jest uważany za nowy przeciwutleniacz do zwalczania uszkodzeń oksydacyjnych skóry. Codzienne kąpiele przez 3 miesiące w wodzie H2 (0,2 - 0,4 ppm H2) spowodowały znaczną poprawę zmarszczek szyi pod koniec 90 dnia sesji kąpielowych. W tej samej publikacji zbadano zdolność wody wzbogaconej w H2 do stymulowania produkcji kolagenu typu 1 w fibroblastach skóry i keratynocytach po ekspozycji na promieniowanie UVA. Badacze znaleźli kolagen typu 1, synteza wzrosła ponad 2-krotnie po 3-5 dniach w próbkach wody wzbogaconej H2.

Innym podejściem było picie wody H2. Jej wpływ zbadano na starzejące się tkanki przyzębia. Zwierzęta karmiono wodą H2, a wodę kontrolną badano po 16 miesiącach. W tym czasie zwierzęta badano pod kątem ekspresji genów związanych ze stanem zapalnym. W grupie pojonej wodą H2 stwierdzono aktywację inflamasomów białka receptora Nod-like 3 w tkance przyzębia. Odległości między połączeniem szkliwno-cementowym a grzebieniem kości wyrostka zębodołowego były istotnie mniejsze w grupie przyjmującej wodę H2 niż w grupie kontrolnej (p <0,05). Chociaż picie wody H2 zmniejszyło uszkodzenia oksydacyjne DNA, nie hamowało reakcji zapalnych w starzejącej się tkance przyzębia.

 

Wodór w medycynie sportowej

Intensywny wysiłek fizyczny skutkuje zwiększeniem stężenia RFT / RNS w układzie kostnym. Taki stres oksydacyjny w mięśniach szkieletowych może prowadzić do osłabienia i zmęczenia mięśni, mikrourazów i zapalenia. Zmiany chorobowe w mięśniach szkieletowych wywołane stresem oksydacyjnym mogą obejmować mutacje DNA, lipidy, peroksydację, dysfunkcję mitochondriów i apoptozę / martwicę.

Większość badań nad wpływem wodoru na wysiłek fizyczny obejmuje stosowanie wodoru wzbogaconego w sól fizjologiczną lub wodę. Korzyści z soli bogatej w wodór w niedokrwieniu-reperfuzji mięśni szkieletowych został przebadany na modelu szczurzym. U szczurów indukowano niedokrwienie przez założenie opaski uciskowej na kończynie tylnej przez 3 godziny, a następnie 4 godziny reperfuzji. Sól fizjologiczną lub sól fizjologiczną wzbogaconą w H2 (1,0 ml / 100 g) podano dootrzewnowo 10 minut przed reperfuzją, a próbki mięśni i surowicy analizowano pod kątem poziomów mieloperoksydazy (MPO), ponadtlenku dysmutazy (SOD), dialdehydu malonowego (MDA) i rodników hydroksylowych (• OH) w różnych momentach w modelu.

W modelu niedokrwienia / reperfuzji mięśnia szczura stosunek mokro / suchość wzrósł istotnie w grupie I / R w porównaniu z grupą pozorowaną (p <0,01) i zmniejszył się istotnie w grupie soli bogatej w wodór (p <0,01). Tkanki mięśniowe i surowica z grupy I / R wykazywały znacząco podwyższone poziomy MPO, MDA i • OH i zmniejszoną aktywność SOD w porównaniu z pozorowaną grupą kontrolną.

Autorzy badania doszli do wniosku, że sól fizjologiczna wzbogacona w H2 jest skutecznym środkiem do łagodzenia urazów I / R w mięśniu szkieletowym szczura „poprzez działanie przeciwutleniające, przeciwapoptozowe i anty-autofagiczne”.

Inne badanie na zwierzętach miało na celu zidentyfikowanie zmian w stresie oksydacyjnym i poziomach przeciwutleniaczy u pięciu konie pełnej krwi angielskiej, które ćwiczyły na bieżni (w wieku od 3 do 7 lat). Istniały znaczące różnice między próbami zwykłą wodą (placebo) a wodą wzbogaconą H2. Wyniki ujawniły, że nastąpił znaczny wzrost zarówno stresu oksydacyjnego, jak i funkcji antyoksydacyjnych

jednocześnie u wszystkich intensywnie trenowanych koni, ale wzrost był mniejszy u koni, którym podawano H2. To sugeruje, że woda H2 ma przydatne działanie za pośrednictwem przeciwutleniaczy podczas ćwiczeń.

U kontuzjowanych sportowców, którym podano wodór, zwiększa się jego skuteczność. Zbadano regenerację po urazie mięśni szkieletowych. Pierwsze badanie obejmowało dwutygodniowe pilotażowe badanie wpływu wodoru na stan zapalny i regenerację po ostrym urazie tkanki miękkiej u zawodowych sportowców płci męskiej. Grupa leczona miejscowo doustnie wodorem wykazała spadek lepkości osocza w porównaniu z grupą kontrolną. Do tego grupa wspomagana wodorem wykazała szybszy powrót do normalnego zakresu ruchu w stawie zarówno dla zgięcia, jak i wyprostowania kontuzjowanej kończyny w porównaniu z grupą kontrolną.

Już ten krótki przegląd pokazał, że kliniczne zastosowanie wodoru jest dość obiecujące w leczeniu wielu ostrych i przewlekłych choroby oraz dolegliwości. Wodór jest bardzo pomocny w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia. To, co zaczęło się w Japonii i na Dalekim Wschodzie jako wstępne badania klinicznego zastosowania wodoru, jest obecnie kontynuowane w laboratoriach na całym świecie. Liczba badań naukowych i klinicznych, które potwierdzają stosowanie wodoru jako podstawowego lub wspomagającego składnika opieki klinicznej rośnie. Wodór jest coraz bardziej ceniony w zastosowaniu w medycynie i zdrowiu. Jego właściwości ogólnoustrojowe i doskonałe zdolności penetracyjne pozwalają działać w warunkach słabego przepływu krwi i dobrze sprawdzają się w leczeniu ogólnoustrojowym.

Tłumaczenie własne Symec Consulting jonizatory.eu na podstawie Clinical Effects of Hydrogen Administration: From Animal and Human Diseases to Exercise Medicine http://www.scirp.org/journal/ijcm, http://dx.doi.org/10.4236/ijcm.2016.71005

Symec Consulting
Oferujemy jonizatory wody oraz oczyszczacze powietrza. Akredytowany dystrybutor w Polsce.

 

Polecamy

Nowoczesny gabinet weterynaryjny

Dla kogo przeznaczona jest usługa wirtualnego biura? 

Newsletter